PRINCIPI REVOLUCIONARNOG SINDIKALIZMA

I.

Revolucionarni sindikalizam, bazirajući se na klasnoj borbi, teži ujediniti sve radnike u borbene ekonomske organizacije, koje se bore za slobodu od dvostrukog jarma kapitala i države. Njegov cilj je reorganizacija društvenog života na bazi slobodarskog komunizma kroz revolucionarnu akciju radničke klase. Budući da su samo ekonomske organizacije radništva u stanju ostvariti ovaj cilj, revolucionarni sindikalizam se obraća radnicima i radnicama kao proizvođačima, stvaraocima društvenog bogatstva, želeći pustiti korijene i razviti se među njima, nasuprot modernim radničkim partijama, koje smatra nesposobnim za ekonomsku reorganizaciju društva.

II.

Revolucionarni sindikalizam je zakleti neprijatelj svih društvenih i ekonomskih monopola, i teži njihovom ukidanju stvaranjem ekonomskih zajednica i administrativnih organa, vođenih od strane radnika i radnica na poljima i u tvornicama, koji će stvoriti sistem slobodnih savjeta bez podčinjavanja bilo kom autoritetu ili političkoj partiji, bez izuzetaka. Kao alternativu politici države i partija, revolucionarni sindikalizam predlaže ekonomsku reorganizaciju proizvodnje, zamjenjujući vladavinu čovjeka nad čovjekom administrativnim rukovođenjem poslovima. Sukladno tome, cilj revolucionarnog sindikalizma nije osvajanje političke moći, već ukidanje svih funkcija države u životu društva. Revolucionarni sindikalizam smatra da zajedno sa nestajanjem monopola nad vlasništvom, mora nestati i monopol dominacije, te da nijedan oblik države, pod bilo kojom maskom, ne može biti instrument ljudskog oslobođenja, već da će država, naprotiv, stvarati nove monopole i nove privilegije.

III.

Revolucionarni sindikalizam ima dvojaku ulogu: vođenje svakodnevne revolucionarne borbe za ekonomski, društveni i intelektualni napredak radničke klase u okvirima današnjeg društva, te obrazovanje masa tako da one budu spremne na nezavisno upravljanje procesima proizvodnje i distribucije kada dođe vrijeme za preuzimanje svih elemenata društvenog života. Revolucionarni sindikalizam ne prihvaća ideju da se reorganizacija društvenog sistema baziranog isključivo na klasi proizvođača može provesti državnim dekretom te smatra da se do nje jedino može doći zajedničkom akcijom svih fizičkih i intelektualnih radnika i radnica, u svakoj grani industrije, radničkim samoupravljanjem, u kome je svaka grupa, tvornica ili grana industrije nezavisni član većeg ekonomskog organizma, i koji sistematski vodi proizvodnju i proces distribucije u skladu sa interesima zajednice, prema dogovorenom planu i na bazi suglasnosti.

IV.

Revolucionarni sindikalizam se protivi svim organizacijskim tendencijama inspiriranim centralizmom države i crkve, budući oni služe jedino produživanju života države i autoriteta, te sistematskom gušenju duha inicijative i nezavisnog mišljenja. Centralizam je umjetni način organiziranja, koji podčinjava tzv. niže klase onima koji tvrde da su superiorni, i tako u rukama nekolicine ostavlja poslove cijele zajednice – jedinka se pretvara u robota kontroliranih gesti i pokreta. U centraliziranoj organizaciji, dobro društva je podređeno interesima nekolicine, raznovrsnost je zamijenjena uniformnošću, a osobna odgovornost je zamijenjena oštrom disciplinom. Sukladno tome, revolucionarni sindikalizam zasniva svoju društvenu viziju na širokoj federalističkoj organizaciji, organiziranoj odozdo prema gore, koja objedinjava sve snage u svrhu zaštite zajedničkih interesa i ideja.

V.

Revolucionarni sindikalizam odbija sve parlamentarne aktivnosti i svaku kolaboraciju sa zakonodavnim tijelima, zato što smatra da čak i najslobodniji glasački sistem ne može omogućiti nestajanje jasnih kontradiktornosti u samoj srži današnjeg društva i zato što parlamentarni sistem ima samo jedan cilj: da vladavini društvene nepravde i laži da privid legitimnosti.

VI.

Revolucionarni sindikalizam odbija priznati sve političke i nacionalne granice, koje su stvorene proizvoljno, i proglašava tzv. nacionalizam samo religijom moderne države, iza koje su skriveni materijalni interesi imućnih klasa. Revolucionarni sindikalizam priznaje samo ekonomske razlike, bilo regionalne ili nacionalne, koje stvaraju hijerarhije, privilegije i sve vidove ugnjetavanja (zbog rase, spola ili bilo koje lažne ili stvarne razlike), i u duhu solidarnosti brani pravo svih ekonomskih grupa na samoopredjeljenje.

VII.

Iz istog razloga, revolucionarni sindikalizam se bori protiv militarizma i rata. Revolucionarni sindikalizam zastupa anti-ratnu propagandu i zamjenu stajaćih vojski, koje su samo instrumenti kontrarevolucije u službi kapitalizma, radničkim milicijama, koje će, tokom revolucije, biti kontrolirane od strane radničkih sindikata: on također traži bojkot i embargo na sve sirovine i proizvode neophodne za vođenje rata, sa izuzetkom zemalja u kojima su radnici i radnice u toku socijalne revolucije, u čijem bi im slučaju trebalo pomoći u obrani revolucije. Na kraju, revolucionarni sindikalizam predlaže preventivni i revolucionarni generalni štrajk kao način za suprotstavljanje ratu i militarizmu.

VIII.

Revolucionarni sindikalizam razumije potrebu za proizvodnjom koja neće štetiti životnoj okolini. On pokušava smanjiti upotrebu neobnovljivih resursa i koristi, kada god je to moguće, obnovljive alternative. On ne priznaje neznanje kao izvor današnje krize životne okoline, već žeđ za profitom. Kapitalistička proizvodnja nije u stanju zaštititi okolinu i uvijek traži način kako bi umanjila troškove te tako došla do većih zarada, koje joj omogućavaju da preživi. Jednom riječju, svjetska kriza prouzrokovana dugovanjima je toliko ubrzala usmjeravanje na komercijalnu poljoprivredu, da je to ugrozilo zemljoradnju u svrhu dobivanja nasušnih namirnica. To je uvjetovalo uništenje tropskih šuma, glad i bolesti. Borba za spasenje naše planete i borba za uništenje kapitalizma moraju biti ujedinjene, ili će obje propasti.

IX.

Revolucionarni sindikalizam podržava metode direktne akcije i pomaže i ohrabruje sve borbe koje nisu u suprotnosti sa ovim ciljevima. Njegove metode borbe jesu: štrajkovi, bojkoti, sabotaže itd. Najdublji izraz direktne akcije jest generalni štrajk, koji bi, sa pozicija revolucionarnog sindikalizma, također trebao biti uvod u socijalnu revoluciju.

X.

Iako se revolucionarni sindikalizam protivi svakom organiziranom nasilju, bez obzira na oblik državnog uređenja, on shvaća da će između odlučujućih borbi kapitalizma današnjice i slobodnog komunizma sutrašnjice, izbijati izuzetno žestoki i nasilni sukobi. Sukladno tome, on prihvaća da nasilje može biti upotrebljeno kao sredstvo u obrani od nasilnih metoda vladajuće klase tokom borbi koje vode eksproprijaciji zemlje i sredstava za proizvodnju od strane revolucionarne populacije. Kako ova eksproprijacija može biti uspješno započeta i izvedena samo uz direktno učešće radničkih revolucionarnih ekonomskih organizacija, i obrana revolucije također mora biti zadatak ovih ekonomskih organizacija, a ne vojnih ili para-vojnih tijela koje bi se razvijala nezavisno od njih.

XI.

Snage koje su sposobne osloboditi radničku klasu, i koje imaju stvaralačku energiju neophodnu za reorganizaciju društva na osnovama slobodarskog komunizma, nalaze se samo i isključivo u ekonomskim i revolucionarnim organizacijama radničke klase.